Küçük Hücreli Dışı Akciğer Karsinomu Alt Tiplendirmesi; İkili Boyama Çare Değil!

Amaç: Skuamöz ya da glandüler farklılaşma göstermeyen KHDAK biyopsilerinde ayırıcı tanı için günlük uygulamada kullandığımız İHK antikorların tekli ve ikili boyama yöntemleri ile elde edilen etkinlikleri karşılaştırılmış ve ikili antikor boyamasıyla daha az doku kullanarak gerekirse uygulanacak moleküler testler için doku tasarrufunu sağlamanın mümkün olup olmadığı değerlendirilmiştir.

Gereç ve Yöntem: KHDAK tanılı 40 az diferansiye olgu ve kontrol grubu olarak 8 iyi diferansiye olgu çalışma kapsamına alındı. Tüm az diferansiye olgular İHK olarak TTF-1, p63, CK7 ve CK5/6 antikorları ile tekli ve ikili boyama yöntemleriyle boyanarak değerlendirildi. İyi diferansiye olgular ise eş zamanlı olarak ikili boyama yöntemi ile boyandı.

Bulgular: Bu antikor paneli ile tekli boyama yöntemi ile olguların %87,5"inde, ikili boyama yöntemi ile olguların ancak %70"inde alt tiplendirme yapılabildi. Ayrıca tekli boyamalar temel alındığında ikili boyama yönteminde çekirdek antikorları (TTF-1, p63) ile yalancı negatiflik oranları, sitoplazmik antikorlar (CK7, CK5/6) ile yalancı pozitiflik oranları yüksek bulundu. İkili boyama ve tekli boyama yöntemleri sonucunda elde edilen tanılar karşılaştırıldığında 14 olguda (%35) tanı değişikliği olduğu izlendi.

Sonuç: Çok sayıda antikor kullanımı, tümörlü doku miktarı, laboratuvar kaynaklarının yeterliliği ve moleküler çalışmalar için doku gereksinimine bağlı olarak pratik ve mümkün olmayabilir. İkili veya çoklu boyamalarla doku ve işlem tasarrufu yapılması bakımından bu çalışmada uygulanan yöntemle elde edilen sonuçlar yüz güldürücü değildir. Bizim değerlendirmemiz, tekli antikor işlemlerinde elde edilen sonuçlara göre karşılaştırması yapılmadan uygulamaya konulacak çoklu antikor kullanımının güvenirliğinin tartışmalı olacağını göstermektedir.

Aim: We compared the efficiencies achieved with the single and double staining methods of IHC antibodies used in daily practice for differential diagnosis in NSCLC biopsies not displaying a squamous or glandular differentiation. Less tissue was used with double antibody staining and it was verified whether it was possible to achieve tissue saving for the molecular tests to be applied where necessary.

Materials and Methods: Forty less differentiated and 8 well differentiated NSCLC cases identified as the control group were included into the scope of the study. Less differentiated cases were evaluated with IHC via TTF-1, p63, CK7 and CK5/6 antibodies with the single and double staining methods.

Results: Only 87.5% and 70% of the cases could be subtyped with the single staining method and double staining method. The false-negativity rates resulted to be high with the double staining method with the nucleus antibodies (TTF-1, p63) and that the false-negativity rates resulted to be high with the cytoplasmic antibodies (CK7, CK5/6). A change in diagnosis was observed in 14 cases (35%) in the comparison of the diagnoses achieved as a result of double and single staining methods.

Conclusion: In terms of saving tissues and procedures in double or multiple staining procedures, the results obtained with the method utilized in this study are not satisfactory. Our evaluation demonstrates that the reliability of the use of multiple antibodies to be put into practice without making a comparison according to the results obtained from single antibody procedures will be debatable.